مرهم دستهات کو؟
                      صبر زخم هایم سر آمده،
                            دریا شده ام از اشک
                                    ــ بی ساحل ــ
                    هیچ رودی در من نمی ریزد دیگر
                       مگر تلخابه هاب غمی قدیمی
                    که سالها پیش
                     دستی در گهواره ام جا گذاشته.
                  مرهم دستهات کو؟
                         غصه هایم بی پناه تر از
                                            تکه ای یخ
                      آب می شوند لابه لای انگشتانت.
               خورشید شفا دهنده ام کِی
                        طلوع می کند از کف دستانت؟
                 تا این سیاهی چیره که تنهایی را
                                         به رخم می کشد
                           سفره اش را جمع کند از دلم.
               زخم های دلم دهان گشوده اند
                                تا رسیدن دستهایت را
                              از بی نیازی آسمان بخواهند
                         کو مرهم دستهات؟
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ما اینجاییم! وسط یک مشت امتحانِ خر گیر کرده ایم! البته چند روز دیگرتمام می شود و رو سیاهی اش به کارنامه ی ما می ماند! خودمان هم در عین اعصاب خوردیمان از خودمان خنده مان می گیرد و خاک تو سری نثار خودمان می کنیم! تنها دلمان برای مادرمان می سوزد که دلش به ما خوش است!
شتر همخانه مان به ما اس ام اس عاشقانه داد و ما را به کافی شاپ دعوت کرد! از آن روز همه اش حس می کنیم که باید مواظب خودمان باشیم که مبادا اتفاق ناجوری برایمان بیافتد و فیلممان پخش شود! خداییش چندش آور است که یک هم جنس برایت لاو بترکاند اینگونه و بگوید: دوستت دارم،دلم می خواهد بغلت کنم!!!!!
ما به بیماری عجیبی مبتلا شده ایم،هی که دچار استرس می شویم خوابمان می برد! نه اینکه خوابمان می گیردها،خواااااااابمان می برد! طوری که انگار یک هفته است نخوابیده ایم! اصلا" هم توانایی باز کردن چشممان را نداریم.استرسمان که کم شد،به صورت اتوماتیک بیدار می شویم تا استرس بعدی!

 فرصت نشد در بازی آبستنیوس شرکت کنیم،اما ژیلت خان در یک کامنت چیزی را که می خواستیم گفته بود: (( بَر همه واضح و مبرهن است که سرکار علیه خانوم پَپَل؛ اگه فهمید زبونم لال 24 ساعت به پایانِ عُمر مبارَک مانده است؛ میخوابد و باز هَم میخوابد و باز هم.و وختی بیدار میگردد احتمالا یک دقیقه به پایانشان مانده است و ساعت را نیگا میکند و باز هم میخوابد! ))
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+درست همان جایی که دیگر راهی نیست،رهایی آغاز می شود.
+بعضی از شما ــ حیرت می کنم ــ جرأت اقرار به یک ذره علاقه ی برهنه به آدمی ندارید!
+دست های تو همسایگانند،یکی به چپ می رود،یکی به راست.

                         یخ می زنم پشت این خنده های بی تو
                                نگاه می کنم
                                                 دورتادورم هیچ نیست
                          در ازدحام این همه هیچ
                                گم شده ام هزار باره 
                                و پیدا شده ام در یک لحظه عشق.
                        جای نگاهت میان مردمکانم خالی است
                        دست می کشم روی این همه دیوار بلند
                          تا سایه ی تو را بیابم
                                          که قد کشیده تا سقف
                                و خم شده چون سایبانی بر من.
                         زیر سوال می رود خنده هایم
                                                       وقت نبودنت
                       و نشانه های تعجب زبانم را می دوزند
                                   که مبادا حرفی...گلایه ای...
                  انگشتانم برای شمردن جای خالی ات کم می آیند
                                   دستانم را زیر بغلم می گذارم
                                 با چشمان بسته٬
                              تا خاطره ی خنده ات گرم کند مرا.
                             در خیالم می خندی و خورشید هم
                                            از من حرارت می گیرد٬
                                کنار تو که می رسم می گویی:
                                         دست هایت چقدر گرم است!
                                       می خندم...به یادم می آید:
                                      یخ زده ام در تک تک ثانیه های نبودنت...!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
الحق که فراموشکارتر از آدمها خودشانند! چه زود یادمان می رود٬چه زود یادتان می رود٬چه زود یادشان می رود! همه چیز را می گوییم ها. آرزوی چیزی را داریم و وقت داشتنش انگار نه انگار! حقمان است در کف همه چیز بمانیم اصلا"! هی که بیشتر به این موضوع فکر می کنیم هی بیشتر از آدمیزاد بودنمان خنده مان میگیرد.فکر می کنیم همیشه به نیرویی احتیاج هست برای تلنگر زدن٬برای یادآوری٬برای هشدار دادن! که یادمان بماند٬یادتان بماند٬یادشان بماند چیزی که آسان از دستش می دهیم احتمالا"همان چیزی است که خیلی روزها برایش نقشه کشیده بودیم و می خواستیمش و اینها. هووووم! اما خب از آنجا که انسان از ریشه ی نَسَیَ می آید و معنایش همان فراموشکار است انگار همین جوری ها آفریده شده ایم.ما اما به خودمان در این مورد سخت می گیریم...نمی خواهیم یادمان برود که می خواسته ایم که می خواهیم...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+پناه بر تو ای فهم فراموشی! حالا بیا برای رسیدن به آرامش٬نزدیک ترین نام های کسان خویش را به یاد آوریم...
+باید فکری به حال رابطه٬سلام٬ستاره و تبسم کرد.آ مثل آب٬اما آدمی دَمی است دل من!
+سر به سرم نگذار گمان شبانه! سفره ی دل مرا در باد٬کسی گشوده نخواهد یافت.
+تنها مرا زمزمه کن ای ساده٬ای صبور...

                                 از ستاره ها بالا می روم
                                 به ماه نمی رسم امشب
                                     انگار دورتادور آسمان را
                                       دیوار کشیده اند بی دریچه.
                             آن که پشت تمام درها مانده منم...
                                نگاهم،
                           نگران سایه ی ماه نیم خورده  است
                           که میان این همه سیاهی
                                           نیم دیگرش را
                                  تا دهان ابری تاریک دنبال می کند.
                        آنکه از تمام رفتن ها جا مانده منم...
                             جیب هایم را پر از رویاهای کودکانه ام کردم
                                       و راهی شده ام
                           آنکه به هیچ کجای آشنایی نرسیده منم...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
چقدر بچه بودن سخت بود،چقدر بزرگ شدن وحشتناک است،چقدر ما به یک چیزهایی عادت نمی کنیم،چقدر ما به همه چیز می خندیم،چقدر یک چیزهایی در زندگی آدمها تکرار می شوند،چقدر ما هی آدم نمی شویم.چقدر بعضی وقتها ما همه اش متعجبیم،چقدر حرف نگفته هست،چقدر دلمان چیزهای عجیب می خواهد،چقدر خوابهای غیر آدمیزادی می بینیم.چقدر نمی دانیم خوشحال باشیم که این روزها می گذرند یا ناراحت.چقدر منتظر چیزی می مانیم و چه زود تمام می شود.چقدر چیز است همه چیز کلا".
 نمی خواهد کمربندهایتان را محکم ببندید!امتحانات پایان ترم نزدیک است؟به من و شما چه؟؟؟
در زندگی ما کماکان شتر حضور دارد و ما سعی می کنیم به هیچ نینگاریمش! خیلی وضع خنده دار و اسفناکی دارد،ولی ما  خیلی خوب و خوشحال و شادمان و بسیار عالی و اوکی و اینهاییم!!!!!
ما یک هفته می رویم به خانه مان و مادرمان را از دلتنگی در می آوریم و می آییم.چه خوب است که اینگونه است.چگونه؟همین گونه دقیقا".
فکر می کنیم که وقتی مخلوقات خداوند کارهای عجیب و غریبی می کنند که خدا هم غافلگیر می شود به خودش چه می گوید آیا؟...نه ! یعنی دقیقا" چه می گوید؟
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+هی می رسم کنار دانستگی و باز ندانسته عاشقم...
+تنها آینه می فهمد: میان خواب و گریه های آدمی،همیشه فاصله ای هست.
+هی! آدمیان بی گفت و گو! آدمیان عجیب!
+بدجوری دچار همین طبق معمول های بی تفاوتیم.
+برای دوست داشتن همیشه وقت کم می آید...باور کن!

                  وقتی نباشم
                  دیگر چه فرقی می کند
                    درهای نیمه بسته ات را
                     باز کنی به روی سایه ام
                  که عمری
                     حسرت به دلِ
               روشن شدن چراغی از مهربانی ات بود.
                 وقتی نباشم
                    چه فرقی می کند
                      دستت خطوطِ خنده را
                       روی عکس های یادگاری ام
                                             دنبال کند
                    یا اینکه شبت
                      با خاطره ی صدایم
                         خودش را به صبح برساند.
           وقتی که بودنم
                 جایی میان دغدغه های روزانه ات
                                        خاک می خورد
                   نبودنم چرا
             تر کند حلقه ی تیره روشن مردمکانت را.
                       چه فرقی می کند
                          هزار بار اسمم را بخوانی
                         به صمیمی ترین لحنت
                  وقتی نیستم تا لبریز شوم از تو
                       و با شوق به خود بخوانمت.
                              کاش جدی تر می گرفتی
                                       بودن بی دریغم را
                           و چشمانت را اینهمه آسان
                    به روی عاشقانه هایم نمی بستی
                                               تا فردا
                    حسرت نبودنم خط خطی نکند ذهنت را.
                                    وقتی نباشم
                                گفتن دوستت دارم
                   چه دردی دوا می کند از دلی که نیست
                              و دلهره ی دوستت ندارم ها را
                                        در خاک خوابانده است.
                                        - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
دنیای عجیب و غریبی شده! چرایش بماند! فقط اینکه خیلی دنیای عجیب و غریبی شده!
امتحانات میان ترم شروع شده! اصلا" نگران نباشید!مثل ما خونسردیتان را حفظ کنید،اصلا" به ما و شما این موضوع ربطی ندارد.خوووب باشید!
ما به خط فقر و زیر و روی آن که فکر می کنیم و قیمت همه چیز را که می بینیم و گیج و عصبانی که می شویم،فکر می کنیم آقایانِ غیر محترمِ مسئولین اصلا" حساب کتاب سرشان نمی شود و ریاضیشان از ما هم بدتر است گویا و خیلی خرند و حقشان این است که... استغفروالله!
ما یک شتر در خانه داریم و از مشتریان محترم شتردوست خواهشمندیم سریعا" بیایند و شَرَش را از سرِ ما کم کنند،در ضمن این شتر خانم اصلا" قیمت ندارد،بلکه یک چیزی هم دستی می دهیم تا از اینجا برود.شتر خانمِ ما مهندس هم می باشد!جا دارد همگی بگویید ماشالله!
                                      - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+حالا سالهاست که شناسنامه های ما را موش خورده است،فرهاد مرده است و جمعه نام مستعار همه ی هفته های ماست.
+بالاخره مرغ سحر نیز با ما به میکده خواهد خواند،بالاخره ما هم روزی به دلخواه خود زندگی خواهیم کرد...
+هی!با ماه رفته ی بی آفتاب نیامده! بیا! دیگر نه ماه را برای شبِ گریه می خواهم و نه آفتاب را که روزِ قرار.
+دنیا از سوزاندنِ آنجای ما به کجا می رسد که نرسیده؟

                   باشد قبول است
                        دلم دیگر
                   نه نگرانی آشنای نگاهی را می خواهد
                               نه دلگرمی مهربان بوسه ای.
                   نه هوایی حرف های عاشقانه
                  و  نه بیتاب دوستت دارم های ناگهانی
                                            می شود و نه حتی
                      هق هق دلتنگی اش
                                در گوش شبها می پیچد.
                  باشد،هرچه شما می گویید
                    دلم نه تنگ نبودن ها می شود
                     نه لبریز از اشتیاق با هم بودن ها.
                    باشد، فراموش می کنم
                       آن همه پرپر زدن در عطر خنده ها را
                   و دلم
                 می گذرد از خیر تمام ثانیه هایی
                     که در خواب هم
                     به یاد دوست داشتن سر شد.
                   باشد اما در عوض
                شما هم از یاد ببرید
                    چشمان سیاه دخترکی را
                     که با لب های خندان ٬تلخ تلخ
                             تنهایی تان را می گریست.
                 فراموش کنید قلب کوچکی را
               که ساده می پنداشتید سخت بودن هایش را
                          و سخت می گرفتید همه ی
                                  خواستن های آسانش را.
                         - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
بد نیست وقتی تصمیمی می گیریم کمی بیشتر به طرز عملی کردنش و آنچه پیش خواهد آمد فکر کنیم! ما و دوست جونمان در یک لحظه تصمیمی می گیریم و در همان لحظه عملی اش می کنیم و یکهو می بینیم که چه کرده ایم و چرا کرده ایم و چرا به آخرش که هیچ،حتی به وسطش هم فکر نکرده ایم! یک دو سه می گوییم و شیرجه می زنیم وسط یک کاری و یکهو گیر می کنیم و بعد سعی می کنیم هر طور شده به یک جایی برسانیمش.البته این خصوصیت ما در تمام موارد صدق نمی کند ها،ما برای یک چیزهایی خیلی آینده نگر و محتاطیم.اما خدا شفا دهد این حرکت استراتجیکمان را.گاهی ممکن است گران تمام شود،حتی خیلی گران تر، ولی خب کاری از دست ما ساخته نیست،ما به سرعت تصمیماتمان را عملی می کنیم.
از خودمان می پرسیم آیا خیلی بد است که وقتی از یک نفر بدمان می آید قیافه مان شبیه فحش باشد وقتی نگاهش می کنیم؟به خودمان می گوییم: نُچ! راحت باش! اصلا" بگذار بفهمد که خیلی چندش آور است. واقعا" در یک شرایطی خیلی سخت است که به قیافه ی یک نفر زل بزنی و مجبور باشی لبخند تحویلش بدهی و نگویی چقدر حالت را به هم میزند!
این روزها حوصله مان در حال لبریز شدن است مدام و با کمترین اشاره ای سرریز می شود و حرکت های چیز یا جملات چیزتر و کوبنده ای نثار دیگران می کنیم.این حالتمان هم تمام می شود،به زودی.
                              - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+ هر جاده جاده ی دیگری دارد و هر جاده،خود فرصت دیگری از هجرت آدمی است.
+هر جاده جاده ی دیگری دارد،جاده ها را پشت سر خواهیم گذاشت،هم با همان پرسش بی پایان که: تا کجا؟
+وااای،گریه مون هیچ،خندمون هیچ...باخته و برندمون هیچ.تنها آغوش تو مونده،غیر از اون هیچ...
+هیچ چیز به زحمتش نمی ارزد،البته اگر آدم تنها حرفش را بزند.
+تو کیستی ... تو؟ رازدارِ بوسه ها؟

                    اشاره ی بودنت
                     غم هزار ساله را
                      مرهم می شود آسان.
                    کودک نگاهت که فریاد می زند
                                                خنده را
                  خوشی،خودش را می رساند به قلبم
                                        می ماند همان جا
                        تا محکم ترین دلیل ماندنم باشد.
                    هوا، بی حضور صدایت
                    مسموم می کند ذره ذره ام را
                          و می دانی
                                 تنفس مصنوعی
                   از نفس افتادنم را چاره نمی شود.
                    ــ دوستت دارم 
                   زاده نشده از لبانت هنوز
                   که زمین کم می آید برای بودنم
                 بال در می آورم تا
                  خانگی ترین کبوترت شوم
                 بی هراسِ چنگالِ تیزِ گربه سیاهِ تردید .
                    بگو دوستت دارم را
                      تا در هوای حوالی ات بپرم ...بلند.
                               - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ما یک چیزهایی را فهمیده ایم،یک چیزهایی را...به هیچکس هم نخواهیم گفت...اما ما خووب فهمیده ایم...خووووب.باشد! می دانیم.برای هیچکس فرق نکند اصلا"،اما ما فهمیده ایم.
این روزها هی خودمان را جای این و آن و خودمان می گذاریم و هی مقایسه می کنیم ببینیم کدام یک بودن آسان تر است و کدام سخت تر! به هیچ نتیجه ای هم نمی رسیم و دلمان هم اصلا" نمی خواهد جای هیشکدام باشیم.ما مشکل پسند نیستیم،یک جاهای کار دنیا شدیدا" می لنگد،همین که خودمانیم کافی است برای خودمان و خودشان و خودهامان.چه حرفهای بی ربطی می زنیم اصلا".
ما دلمان برای یک چیزهایی لک زده خیلی،چیزهایی که یا وجود ندارند دیگر و یا وجود خارجی ندارند و یا اصلا" از اول هم نبوده اند! چه چیزهایی!
ما احساس می کنیم باید شدیدا" بچسبیم به زندگیمان و از یک چیزهایی هم اگر توانستیم خجالت بکشیم و قدر وقت و زمان و این چیزها را بدانیم.ما تصمیممان را گرفته ایم،ما کبری نیستیم اما.
اردی بهشت هم آمد،به خودمان و به همه ی اردی بهشتی ها تبریکش می گوییم.تبریک...!!!
                               - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+همین و خلاص،که بی حواس، خرابِ خوابِ تو میروم از گریه های بلند.
+بی خیالی خالص آدمی هم هوش خاصی می خواهد.
+ابدا" نیازی به رفتن نیست...همین جا خوب است،حتی مردنِ بیگاهِ عجیبش که اتفاق...
+گریستنِ بی دلیلِ در آستینِ خویش را از من گرفته اند....

                        دست خط دلم
                          همسان نگاه توست
                          بس که نام و نشانت را
                         دلم نوشته _ خط به خط _ .
                       تو خط می زنی مشق های دلم را
                                            ورق ورق
                     سیاه می کنی صفحه صفحه ام را
                                                _خط خطی _
                         بی نگاهی که نگران نبودن های
                                               ناگهانم باشد.
                         هیچ سطر نانوشته ای را
                                       جا نمی گذاری از من
                         سیاهم می کنی سطر به سطر.
                         فصل دلتنگی ام اما
                                 ناخوانده می نشیند کنج دلم
                            بی آنکه خودکار قرمزت رام اش کند
                              رد می شوی از آن همه
                                      صفحه ی خیس تاخورده
                           نمی بینی ام که بی خستگی
                             پر می کنم تمام صفحه ها را از تو
                                           و تو ساکت و آرام
                                خط می زنی مرا سطر به سطر
                                          لحظه لحظه در خودت.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
باز هم در غیبت صغرا اینها بودیم! سه روز است به دانشگاه و خانه مان در غربت برگشته ایم، اما انگار که خیلی وقت است،باورمان نمی شود کمتر از دو هفته باشد که اینجاییم! از تعطیلاتمان هم نمی گوییم چون نمی دانیم خوب بود یا بد بود یا بد نبود و خوب هم نبود!
امروز دومین بار از ترم جدید بود که به دانشگاه رفتیم! چه زیاد! چقدر همه چیز عجیب است انگار، چقدر انگار ما اصلا" هیش وخت اینجا نبوده ایم.یعنی بوده ایم؟
گاهی هست که حس ششم آدم از ششم بودن هم فراتر می رود و فکر و خیال آدم را می ترکاند و به طور وحشتناکی هر چه در ذهن آدم است در کمتر از چند ثانیه واقعی می شود،ما الان در همین حالیم و به طرز شدیدی حس ششم و هفتم و هشتممان کار می کند،هیچ حس خوبی نیست،در فاز شدیدی از هوشیاری ذهنی هستیم،نمی دانیم چه شد که اینطور شد اما مخمان در حال تابیدن دهشتناکی است.خوب می شویم،می دانیم،زودتر...آمین.
 باورهایمان دارد صدای زارت و زورت می دهد،محل نمی گذاریم،شاید جز این نمی توان انتظاری داشت،به قول مادرمان که همیشه ی خدا به همه می گوید خوش باوری و خوش خیالی هم حدی دارد! ما از رو نمی رویم اما.شاید هرگز!
هان این را حتما" باید بگوییم: نفرین به راه های رفته ی بیهوده!!!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 +منتظرت می مانم، هم از آن بیش که شمارش بی حساب روز، هم از آن بیش که چند و چون هنوز.
+گاهی اوقات نومیدی نیز امکان دیگری برای زیستن آدمی در تاریکی است.
+یکی یکی از همه دور خواهم شد،امتحان تحمل هجرت است...
+رو به دیوار گریه می کنم،هرگز پی نخواهند برد،نه دیوار،نه خانه،نه دنیا.

                         هم من غریبه ام

                           هم چشمهای خالی توی آینه

                             که می خواهند انتقام تمام دنیا را

                                                  بگیرند از من٬

                                هم تویی که دور نشسته ای از

                             بی قراری ام و پشت کرده ای به

                                       این بغض نارس و هراسان

                           و بدجور خودت را دریغ می کنی از

                                  این روزهای پریشان بلاتکلیف

                                     که کم نمی شوند از تقویم من

                      و گم می کنند خنده های سرخوشانه ام را

                      در روزها و شبهایی که نگاهم نمی کنند و

                          عبور بی اعتنایشان را مرهم نمی شوی.

                          بُکُش!
                   ولی کِش نده این غریبگی بی سرو سامان را

                                      که مهمانم می کند به اشک و

                              شک می کارد در ذره ذره ی روحم

                                     که به مهربانی ات مومن است.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

روزهایمان با ریتم خاص و کشداری می گذرد و ما زندگی خاص خانوادگیمان را می گذرانیم.خاص از این لحاظ که شبمان را از روزمان نمی شناسیم و همه اش خوابمان می آید و یک وَری می شویم و مادرمان نمی گذارد تا غروب بخوابیم و هی می گوید که کپک میزنی دختر جان و شرم و حیا چه شده است و این حرفا.ما بی تقصیریم،مولکولهای خواب توی هوا پخش است، ببینید...ایناها.مادرمان می گوید: نمی بینم درس بخوانی در تهطیلات و این وقت بسیار.طوری نگاهش می کنیم که از سوال عجیبش پشیمان می شود و می گوید: درس! درس! میدانی چیست؟ باز هم نگاهش می کنیم تا اینکه اطمینان حاصل کند که نمی دانیم که نمی دانیم!

همه اش فکر و خیال می کنیم و به جایی هم نمی رسیم.هی خودمان را می گذاریم زیر ذره بین دقیق و بررسی می کنیم و هیچ حس خاصی بهمان دست نمی دهد.نه چندشمان می شود و نه حس خوبی داریم.می دانیم که همین علامتِ یک چیز بسیار چیزی است.

فعلا" سوالمان این است که بهتر است آدم چیزی برای از دست دادن نداشته باشد یا اینکه چیزهای با ارزش وبسیاری برای از دست دادن داشته باشد؟این دو حالت فرق زیادی با هم دارند ها !!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

+با من قایم باشک بازی نکن! من و تو خوب می دانیم کمه توی این تاریکی ها پنهان نمی مانی.

+سال نو با غصه و حس غریبی شروع شد.هنوز هم دیر نشده.حوّل حالَنا مهربانم.

+بی تو گریستن ، در پی باد دویدن است...  می دانم.
+چیزی به خاموشی بگو،نوری به تاریکی بزن / اخمی به تنهایی بکن،تیره دلی نکن به من

مدتها پیش به یک بازی دعوت شده بودیم گویا ! با اینکه خیلی وقت می گذرد اما با عرض پوزش از آقای پسر کتاب فروش دعوتش را لبیک می گوییم و آرزوهایمان را می شماریم :
1. ساعت برنارد ! همان که با آن می توانیم زمان را هر وقت دلمان خواست متوقف کنیم و هر وقت که دوست داشتیم زمان را راه بیاندازیم.تازه برایش تبصره و تعرفه هم گذاشته ایم! همیشه ی همیشه و سالهاست که دلمان می خواهد داشته باشیمش.هیچ هم ناامید نشده ایم ها. خدا را چه دیدی! شاید یک وقتی شد.
2. دلمان می خواهد پرواز کنیم! خصوصا" وقتی ترافیک و اینها باشد یا خسته باشیم و اینها.حتی گاهی برای خودمان هی امتحان می کنیم، شاید موفق شدیم! تا حالا که نشده! اما نهضت ادامه دارد!
3. چوب پری مهربان سیندرلا ! از همان ها که با آن اشاره می کنی و چه ها که نمی شود!
4.باغ وحش خانگی ! همه ی حیوانات محبوبمان را هم داشته باشد ها.ببر و شتر مرغ و گوزن و تمساح و گرگ و شیر و ...وای! یک کروکدیل کوچولو که قلاده ی قرمز به گردنش ببندیم و با هم قدم بزنیم!
5.دلمان مرگ هیجان انگیز می خواهد! مثلا" دو پایمان در دهان کوسه باشد ... سرمان بین دندانهای شیر گیر کرده باشد... از کوه پرت شویم و بین راه عقاب گیرمان بیندازد ...یک شب زمستانی اسیر یک گله گرگ و اینها شویم.اصلا" هم دلمان مرگ سکته ای و تصادفی و بیمارگونه نمی خواهد!
آرزوهای دیگری هم داریم که نه! اصرار نکنید! نمی توانیم بگوییم.تازه پنج تایمان هم تمام شد!
دوستان را دعوت می کنیم ، باشد که اجابت کنند: جیلت خان . دخترک دلبندمان . ماه زده ی خودمان . ساهاک جان.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
تهطیلات باز شروع شد و باز هم ما در خانه ایم و در جوار خانواده مان بسر می بریم و به همین زودیهاست که حوصله مان سر برود. هیچ هم نوروز و اینها در کار نیست و نه سفره ی هفت سین می اندازیم و نه اینها و دلمان را به هیچ چیز سال نو خوش نمی کنیم و می گذاریم موش 87 بیاید و بچرد و برود و ...همه اش هم به 87 می گوییم 78 ، نمی دانیم چرا اما.تحویل سال را هم در خواب بسر خواهیم برد.باشد که رستگار شویم...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+ چرا به یاد نمی آورم...گلدانی تشنه بر ایوان آذر ماه،بارش غبار ستارگان دنباله دار و پری دختری مغموم در زمهریر دریچه و خشت، دیوار و چکمه و پسین، راه شمال و بچه آهوی تشنه ای در نشیب...
+با گل وعده می کنم، هزار بهار از پی گامهام خواهد شکفت.لبی برای بوسه و دستی به بدرقه...
+سال ها و سال هاست،تابوت چه بغض ها و بیم ها که بر شانه می بریم...و در ما چه مردگانی که زنده اند.سال ها و سال هاست...ما خود مرارت دیگرانیم و نمی میریم.حرفی ست گره در زبان من و تنیده در بغض بی قرار.
+ دریغا تکلم بی سرانجام ناشادی...دریغا زمزمه ی  مظنون من.اینجا در تظاهر این خاکستر، مرا منزل اشتیاقی نیست...

                   از زمین و آسمان که می ترسم
                       رو بر می گردانم از خودم
                               فراری می شوم از من
                                   پناه می آورم به تو
                با تمام دلخوشی های کودکانه ام
                       به هوای امنییتی که زاده ی
                                   حضور توست تنها.
                 یخ میزنم از سردی
                 ترانه های بی صدایت.
                 انگار که طرد شده باشم از دنیایت
       سرم به سنگ می خورد از پناهنده شدن 
                                    به مهربانی آشنایت
                              صدای دلم را می شنوم
                       تَرَک تَرَک می پیچد در گوشم.
                منم که جا مانده ام از تو
                               می ترسم از آشفتگی
                               پس کوچه های ذهنم.
                گم می کنم خودم را
             میان دنیایی که این همه تاریکی اش
                                       سهم من نیست
                       جا می مانم از خودم
                     سری که به سنگ خورده
                  فرمان ایست می دهد به دلم 
                          تا بداند که پناهی نیست
                                  دلم دل دل می کند...
                 دلی که سَرِ به سنگ خوردن ندارد!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
نمی گوییم از این ترمی که تازه شروع شده تنها دو کلاس رفته ایم٬ آن هم نصفه نیمه! حالا هی همه بگویند این ترم هم آخرش حالگیری و اینهاست! خب باشد. خودمان خوب می دانیم که از ترم پیش هم اوضاعمان بدتر می شود.بی خیال اینها.
چنان خطری از سرمان گذشته که وقتی فکر می کنیم فورا" می گوییم ااااااااااااه ما واقعا" چطور شد که زنده ایم؟خوشحالیم که همه مان زنده ماندیم.پشت دستمان را داغ کرده ایم که تا عمر داریم با هیچ بشری کوه و اینها نرویم٬اما شاید الکی بگوییم و باز هم از این غلط های اضافی بکنیم.
یادمان به وقتی می افتد که سال 86 تحویل شد...همانطوری هم در حال تمام شدن است٬تازه شدت چیز بودنش بیشتر هم هست.هر سال یک چیزهایی کمرنگ تر از سال پیش می شود٬گمان کنیم سال بعد حتی درباره ی آمدن سال جدید حرف هم نزنیم و حتی اووووقمان هم نگیرد.پیشرفت می کنیم!
همه چیز دست به دست هم داده تا باورهایمان را از ریشه درب و داغان کند...همه با هم در تلاشند.دست به دست هم دهیم به مهر/ پپل خویش را کنیم ویران
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
+ کاش میشد با چشمامون ببینیم٬حرف بزنیم٬گوش کنیم٬بخوریم٬بخوابیم٬دعوا کنیم٬بخندیم٬بمیریم...
+حرفی است گره در زبان من و تنیده در این بغض بی قرار...
+خدا به من نزدیکه...همون قد که تو از من د___ و ___ ر ___ ی...
+ آسمان کفاف این همه تنهایی را نمی دهد......